Vroeger had mijn vader, zoals vele vaders, een fotocamera. Met hem dook ik in de donkere kamer en daar kwamen die beelden tot leven.
Een magisch proces; kijken, de sluiter indrukken en dan ontwikkelen en afdrukken. De verwondering dat het is wat je dacht of juist helemaal niet.
Op deze manier is fotograferen een voortdurend aanwezig element geworden.
De digitalisering heeft een versnelling in de stappen teweeg gebracht, maar nog steeds benader ik het analoog. De rust om te kijken, te zoeken naar inspiratie en natuurlijk maak ik meerdere foto’s, maar niet uit een automatisme.
Alsof je nog steeds zuinig op de film moet zijn.
Foto’s maken is een manier om gevoelens te uiten, een creatieve uitlaatklep, een wereld om in te verdwalen en verhalen te zoeken of bedenken.